Début de Rêve

Ventadour de l'Oustaou de Padel

Ned. Kamp, Lux. Jeugdkampioen '05, BW '06 

HD A

DNA certified

 

Geslapen heb ik niet, had ik ook geen tijd voor. Toen ik uit mijn werk thuiskwam heb ik Ralph wakker gemaakt en vervolgens een verfrissende douche genomen. We hebben niet echt uitgebreid ontbeten en het is het de hoogste tijd om te vertrekken. Ralph en ik gaan drie dagen naar de Ardèche om Ventadour de l'Oustaou de Padel op te halen bij de familie Audibert. Joke en Marc blijven thuis om op de pups en de honden te passen. Ralph heeft er zin in, want het is voor hem de eerste keer dat hij zo'n lange rit (zo'n 1000 km) mag maken in zijn eigen auto. Een goede oefening op lange stukken snelweg en bochtige bergwegen. En voor mij is het wel een rustige gedachte dat ik gedurende de reis wellicht nog even mijn ogen kan sluiten. We vertrekken om 05.00 uur en hopen dan tegen het eind van de middag op onze plaats van bestemming te komen: La Petite Cour Verte (www.lapetitecourverte.com) van Henri & Jacotte Rouviere, een Chambres d'Hôtes aangesloten bij Gîtes de France (www.gites-de-france.fr). Op advies van André en Agnes Audibert verbleven Joke en ik hier drie weken geleden ook al voor een kort bezoek aan de Audiberts en dit was zo goed bevallen, dat ik gelijk maar weer een kamer heb gereserveerd voor Ralph en mijzelf.


La Petite Cour Verte

Eenmaal op de snelweg is het een kwestie van volhouden. De reis verloopt eigenlijk voorspoedig, ondanks wat oponthoud tussen Liège en Luxembourg. Om half drie verlaten we de snelweg bij Montelimar (de temperatuur is inmiddels gestegen tot tropische waarden en de airconditioning in de auto heeft alle kracht nodig om onze hoofden koel te houden) om de Ardèche in te rijden. Langzamerhand komt Largentière (www.largentiere.net) op de spaarzame bordjes te staan, en tenslotte komt er een rotsige bocht waarna zich een soort kasteel openbaart dat bij Largentières blijkt te horen. Wat een plek om te wonen!

Tegen vier uur steken we de uiterst smalle Pont du Gua over en nemen we de even smalle weg naar boven die ons brengt op onze plaats van bestemming. Het smalle weggetje duurt eindeloos, vooral ook omdat we heel rustig rijden: het is erg onoverzichtelijk en de weg kronkelt zich tegen de wand van een berg op, voor mij de perfecte gelegenheid om te genieten van alles om mij heen.


Pont du Gua

Na een verfrissend oponthoud in het bubbelbad en een douche zijn we klaar voor de gezamenlijke borrel op het terras, een traditie die Henri en Jacotte elke avond proberen vol te houden. Dit aperitief met wijnen, lokale siropen en lekkernijen is uitermate gezellig en leerzaam; de gastheer en –vrouw laten de gasten op een aangename manier kennis maken met de Ardeche en het Franse leven in het algemeen. Daarnaast biedt deze samenkomst tevens de gelegenheid de overige gasten te leren kennen. Hierop volgt om ca. 21.30 uur een overvloedige maaltijd, waarbij de smaakpapillen kunnen genieten van de kookkunst van de gastvrouw.


Borreltijd in La Petite Cour Verte

Aangezien we een dag ter overbrugging hebben en wij een boodschappenlijstje van Joke hebben meegekregen met zaken die we in de Ardèche kunnen kopen, besluiten we naar de lokale markt van die dag te gaan. Helaas is de enige markt die dag in Vallon Pont d'Arc (www.vallon-pont-darc.com), niet echt een plaats om te gaan bezoeken midden in het hoogseizoen. Het wordt ons sterk ontraden, maar veel keus hebben we niet en we besluiten het erop te wagen. Na een prachtige rit door de Ardèche komen we daadwerkelijk in een file te staan; blijkbaar willen meer mensen de markt in Vallon Pont d'Arc bezoeken. We doen onze inkopen en overleven de markt (ook hier is het file-lopen). De temperatuur is inmiddels tot ruim boven de dertig graden gestegen, maar dat weerhoudt ons er niet van om ook nog even het dorp te bekijken; tenslotte zijn we hier nu toch. Erg onder de indruk zijn we niet en begrijpen eigenlijk niet zo goed waarom dit zo'n populaire vakantieplek is.



Onze dagtrip vervolgen we met een rit naar de Pont d'Arc via de route naar de Gorge d'Ardèche, blauw wild water tussen hoge donkerbruine korrelige rotsen. We stoppen bij de plek waar een brug is ontstaan, hoog boven het water. Een prachtig schouwspel, als je de mensen op het kleine strandje wegdenkt. Hier moeten we dus even doorheen kijken en dat doen we door gedurende twee uur een kayak te huren en rustig over de rivier de Ardèche te peddelen.

Na een heerlijke lunch in Ruoms aanvaarden we de terugweg via Largentière, een prachtig middeleeuws stadje in de Ardèche. Smalle straatjes tussen oude huizen en een sfeer die je terugneemt in de geschiedenis.

's Avonds sluiten we weer af met een langdurig diner, waarbij de alcohol steeds rijkelijker vloeit. Ik word diverse malen als tolk ingezet om de contacten tussen onze Engelse en Franse disgenoten te vergemakkelijken.

De volgende ochtend nemen we met weemoed afscheid van La Petite Cour Verte (we zijn pas twee dagen onderweg, maar hebben het gevoel al een week van huis te zijn), maar nemen ons voor hier nog eens terug te komen. Voor Ralph was deze ontmoeting reden genoeg om te vragen wanneer wij naar Frankrijk gingen verhuizen!

Maar het uiteindelijke doel was toch om Ventadour te halen, genoemd naar Chateau Fort de Ventadour (http://chateau.ventadour.free.fr), niet ver van Largentière. Voor ons een prima combinatie van namen: vent = wind en de Adour een rivier in de Pyreneëen. Na een hartelijke ontvangst van Andre en Agnes Audibert bekijken we de pups die er ronddartelen en natuurlijk onze Ventadour.

Na de koffie en de nodige formaliteiten besluiten we weer te gaan rijden met achterin onze nieuwe reu. Het is 10.45 uur en we moeten nog zo'n 1000 km terug rijden. We nemen afscheid van André en Agnes in de wetenschap dat we elkaar in september weer zullen zien.


V.l.n.r. Sardoune, Jasse & Migoule

De terugreis verloopt minder snel dan de heenreis (het is vrijdagmiddag). We vertrekken met een temperatuur van reeds 29 graden, maar krijgen na een paar honderd kilometer zware onweersbuien over ons heen in Noord-Frankrijk. We besluiten te stoppen bij een wegrestaurant waar net 100 bussen met vakantiegangers uit Spanje zijn uitgestapt, eten even snel wat en gaan door. In Luxembourg komt de zon weer te voorschijn en om 23.30 uur zijn we moe, maar voldaan en zonder problemen weer thuis.

Ventadour de l'Oustaou de Padel

Ventadour (roepnaam: Adour) vermaakt zich inmiddels uitstekend met de andere honden en lijkt zich goed aan te passen in de roedel.





(Foto's: Ron Baltus)

Adour in zijn element, super werkhond!