Début de Rêve - Mirabelle

Mirabelle

Mirabelle de l'Oustaou de Padel

Ned.Kampioen/Luxemburgs Kampioen
JW97, W98, CW '00 CW '02 CW '03 BW '03 CW '05

Heen gegaan op 7 maart 2007

Geboren: 20-06-1996

Grelot de l'Oustaou de Padel	Esparcet de l'Oustaou de Padel	Alari du Grand Bestiolan
		Arabesque de l'Oustaou de Padel
	Ribette	Oscar
		Nora du Mont Kerchouan
Jasse de l'Oustaou de Padel	Arrens	Sarrat de l'Estaubé
		Navaille
	Fêde de l'Oustaou de Padel	Esparcet de l'Oustaou de Padel
		Ribette

Je weet dat het komt, maar het komt te snel. Nog geen twee weken geleden hebben we Belle laten onderzoeken door onze dierenarts. Zij was al een tijdje niet meer de Belle zoals wij haar kenden. De dierenarts constateerde een tumor op de longen en een verwijdde slokdarm. Het verdict was onherroepelijk en hard. We hebben nog een korte tijd kunnen genieten van onze kampioen. Veel te kort. Woensdag overdag leek ze zich te herstellen. Het bleek slechts van zeer korte duur. 's Avonds ging ze kreunend in een hoekje zitten en keek me aan en leek te zeggen: baas, waarom doe je niets? Help me dan toch! Even daarna ging ze in een mand in de woonkamer liggen en keek wat verdwaasd uit haar ogen. Inmiddels was de dierenarts gearriveerd. Ik heb Belle op de schoot van Joke gelegd, ze stribbelde niet eens tegen. Nee, het was Belle niet meer. Gelaten liet ze zich laten inslapen en kwam ze eindelijk tot rust.

Het is hard, afscheid nemen van een hond die zo veel voor ons heeft betekent. Ze was met recht een kampioen: afgezien van de vele prijzen die ze in de wacht heeft gesleept was ze vooral een kampioen in vrolijkheid, blijheid, spelen met de bal, vriendelijkheid naar vreemde mensen en altijd opgewekte humeur.
Belle, we zullen je intens missen!

Ron & Joke

************************************

Lieve Joke, lieve mensen,

Opeens is het ogenblik onmiskenbaar gekomen waarop je weet dat het tijd is om afscheid te nemen. Niet omdat je het zelf wil (het tegendeel is waar), maar omdat je zoveel van het makkertje houdt dat je het vrij laat. Voor altijd.
Op het moment dat het nodig is, is je hele wezen geconcentreerd op het welzijn van wat je zo lief is: je neemt haar op schoot, houdt haar vast. En vol vertrouwen glijdt de hond in slaap, het hartje houdt op te kloppen en het lijden is voorbij.
Voor de hond is dat goed.
Voor ons helemaal niet. Want je houdt er nog zo van en opeens is er het verdriet en het gemis.

Het is goed dat ze een plekje vlakbij heeft, dichtbij haar mensen, dichtbij de honden en al het vertrouwde.

Volgende week zullen de bosanemonen bloeien. Dan gaat Meike kijken naar het plekje van Harrie en Femke, zo lieflijk tussen al die witte voorjaarsbloemen. Het plekje waar ze zelf ook ooit heengaat. Het plekje waar Jos en ik heen gaan als onze tijd gekomen is. Op een dag zijn we weer samen.

Ik had een collie toen ik kind was.
Ik kreeg een boxerpup toen ik trouwde.
Toen Janneke opgroeide hadden we twee schnauzers.
Toen ik veertig was kreeg ik Harrie, vlak daarna Femke.

Nu ben ik 56. Met Meike sta ik aan een nieuw begin.
Blijmoedig zal ik met Meike naast me beginnen aan wat voor mij de laatste etappe zal zijn.

Voor elke dag dat je met je hond gelukkig was moet je na afloop betalen met verdriet. De rekening voor Harrie en Femke is nog steeds niet vereffend; ik weet wat me te wachten staat en ik heb het ervoor over. Dus ik ga gewoon weer elke dag van haar leven blij zijn met die kleine.

Dankjewel Harrie. Hij blijft geven, ook na zijn dood, en ik hád al zoveel om hem dankbaar voor te zijn.
Dankjewel Joke, want dankzij jou wordt een droom waar.

Ik wens je sterkte. En liefs en warmte rondom je van de mensen van wie je houdt en van alles wat in en om je huis nog met zoveel overgave leeft en zonder voorbehoud lief en hartelijk voor je wil zijn.

Giny

****************************************