Na vorig jaar te hebben overgeslagen (in 2006 zijn we naar de Verenigde Staten gereisd) hadden we begin dit jaar besloten om weer naar de grootste show van Pyreneese rassen te gaan, de jaarlijkse Nationale d’Elevage in Argelès Gazost. Joke had de teef Une Ramonde du Picourlet en de reu Ventadour de l’Oustaou de Padel ingeschreven, beiden in de kampioensklasse. Gedurende het jaar werd ons duidelijk dat onze oudste zoon Ralph ook mee wilde gaan, maar dan op zijn motor. In tegenstelling tot Joke (die zag zo’n lange reis op de motor niet zo zitten) sprak mij dit wel aan, want dat gaf Ralph en mij de gelegenheid de Pyreneëen vanaf de motor te kunnen ontdekken. Om het Ralph niet te moeilijk te maken besloten we de reis te doen in twee dagen en ergens halverwege Frankrijk een hotel te boeken.
Zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdag 21 september vertrokken we naar het zuiden. Het was aangenaam motorweer en de reis verliep voorspoedig. ’s Avonds logeerden we in Châteauroux in een hotel. De volgende dag hadden we ons voorgenomen om vanaf Limoges de RN te nemen (de Franse snelwegen gaan dan wel overwegend snel, maar bijzonder inspirerend vind ik ze niet). Echter, ’s ochtends regende het wisselend matig tot hard; niet vertrekken was geen optie, we moesten om 16.00 uur in Aucun zijn, waar we een huis hadden gehuurd. Vol optimisme is Ralph vertrokken en ondanks het uitermate slechte weer kwam hij ’s avonds doorweekt, moe maar niet aangedaan aan in Aucun. Een ervaring rijker, want waar loop je zoal tegenaan gedurende een rit van acht uur door de stromende regen: een goed regenpak is onontbeerlijk (al hoewel ik twijfel of dat iets geholpen zou hebben), vooral op de snelweg blijven rijden en geen binnenweg nemen (na 15 km binnenweg vanaf Limoges zijn we op verzoek van Ralph weer teruggereden naar de snelweg, omdat hij op de snelweg minder last had van de regen i.v.m. de snelheid), een mobieltje/gps waar het water uitliep (doet het nog steeds!), af en toe de laarzen omkeren om het water eruit te laten lopen en trillend van de kou in een wegrestaurant iets warms naar binnen werken. Karaktervol typetje die Ralph! Joke en ik hadden wel medelijden, om vanuit een droge en warme auto dit schouwspel te moeten zien. Maar, een lange en warme douche doet wonderen en ’s avonds was Ralph weer helemaal het mannetje.
Ons huis in Aucun bij een vriesnacht
Uitzicht vanuit het huis op de bergen
Om het ons gemakkelijk te maken hadden we zaterdagavond drie plaatsen gereserveerd bij het jaarlijkse diner van de Franse rasvereniging RACP. Weer nieuwe en leuke mensen ontmoet, altijd goed voor de contacten.
De volgende dag vroeg uit de veren, want we moesten naar de show. Zoals gewoonlijk vond deze plaats in de “achtertuin” van het Casino van Argelès-Gazost, dus als medewerker van Holland Casino voelde ik me helemaal thuis. Omdat Joke niet meer zo snel ter been is lag er een grote uitdaging op mij te wachten: het showen van beide honden, niet een dagelijkse bezigheid van mij. Als eerste moest ik de ring in met Ramonde. De (voor mij onbekende) keurmeester bekeek Ramonde, ik liep een paar rondjes met haar en ging weer in de rij staan tot de keurmeester alle (tien) kampioensteven had afgewerkt. Daarna werd het spannend, want zij moest gaan beslissen wie eerste zou worden. Geheel tot mijn verrassing werd Ramonde op de eerste plaats gezet. Ik moet bekennen dat ik met enige trots de ring weer verliet: ik, onervaren in de ring, en Ramonde die geheel van zichzelf overtuigd als op een luchtkussen door de ring “zweefde”. Deze uitslag betekende ook dat ik in aan het eind van de dag in de erering moest gaan strijden voor de beste teef.
Ramonde, beste teef in Argelès-Gazost
Misschien nog wel interessanter was de keuring van Ventadour. De kampioensreuen werden namelijk gekeurd door Mr. Mansencal, oud-voorzitter van de RACP en een autoriteit op het gebied van Pyreneese Herders. Zou ik bij deze altijd kritische keurmeester met een ongecoupeerde herder enige kans maken? Afijn, zonder enige verwachting ook hier de ring in. Zoals gewoonlijk liet de keurmeester ons vele rondjes lopen en vond hij het nodig om kritiek te leveren op mijn wijze van showen (misschien niet geheel onterecht). Geen schijn van kans dus! Tot hij de selectie maakte voor de eindkeuring: tweede plaats voor Ventadour!. Voor mij veel meer een overwinning dan winnen met Ramonde bij de teven.
Rondom drie uur begon de eindkeuring. Samen met Ramonde moesten de eersten van de andere keuringen van de teven de ring in. Op zich is dat wel een spektakel, want de keuring vindt plaats op een centraal gedeelte van het park, waaromheen zo’n tweeduizend mensen samenkomen. Na een eerste selectie bleven er twee teven over: de winnaar van de teven open klasse van Marie Maillot en.......Ramonde. Na wat heen en weer gelopen te hebben viel de keuze op Ramonde. Dat betekende dat Ramonde uiteindelijk geëindigd was op de eerste plaats van alle (109) deelnemende teven. Maar ook hier gaan weer alle credits naar Ramonde: ze liep de sterren van de hemel. Weer een ronde verder; nu moest ik nog lopen tegen de beste van de reuen. En dat was de vader van Ramonde, Toulicou du Picourlet. Ondanks dat Ramonde wederom alles gaf, werd Toulicou tot winnaar van de (219) pyreneese herders verkozen. Al met al een resultaat om trots op te zijn.
Op bezoek bij Marie Maillot (links). Tweede van rechts Olivier Matz, fokker van Ramonde.
Behalve voor de “Nationale” gingen we uiteraard ook om vakantie te houden. In tegenstelling tot de week voorafgaand aan onze komst was het weer erg onbestendig met op enige dagen zelfs sneeuwval. Desondanks hebben we toch genoten, gereden met de motor, wandelingen gemaakt en weer tot rust gekomen.
Met de motor op de Hautacam